“Vatan” dedi, geri dönmeyi hiç düşünmedi. Kepez’de, Umurlu’da, cephe tozunun içinde düşmana kurşun sıktı. Ve nihayet TBMM, ona kırmızı şeritli İstiklal Madalyası verdi. Onun adı Çete Emir Ayşe’ydi. Erkeklerin bile gölgesine sığındığı yıllarda, dağın efesi olmayı başaran bir kadındı.

Diğeri… Yüzyıl sonra aynı topraklardan çıktı. Ama tüfek yerine parti rozetini kuşandı. Siper yerine makam odasına yerleşti. Halkın iradesiyle CHP’li belediye başkanı oldu. Sermaye ile ilişkileri bilindiği halde, iktidar hayvanlara yönelik katliam yasasını çıkarmadan çok önce hayvan kıyımlarıyla gündeme gelen, doğa düşmanını aday gösterdiler. Hem de Aydın’da onca halk çocuğu dururken.

Adında "Halk" sözcüğü olan bir parti tarafından.

“Topuklu Efe” dediler ona, yüzlerce gerçek efe’ye hakaret edercesine…

Ama onun topuklarının bastığı yer ne dağdı, ne cephe… Makam halısının yumuşak zemininde, rantın beton yollarında yürüdü.

Yarın hiç sıkılmadan AKP’ye geçecek.

İki Aydınlı…

Biri, küpelerini satarak memleket savundu.

Biri, ilkesini satarak makamını korudu.

Tarih ikisini de yazacak.

Çete Emir Ayşe, “gerçek efe” olarak...

Diğeri ise "lafta efe” olarak...

Gerçek Efe tarihe onurla yazılıyor.

Lafta Efe ise halkın hafızasına utançla kazınıyor.