Adı Killian’dı. Golden retriever cinsinden, 6 yaşında. Parlak tüyleriyle değil, içindeki ışıkla tanınırdı. İsveç’in soğuk topraklarında eğitilmişti ama kalbi, dünyanın en sıcak acılarına koşacak kadar cesurdu.

2023 yılının Şubat ayında, yeryüzü Türkiye’de iki kez sarsıldığında, insanlar enkazların altında zamanla yarışırken o da yola çıktı. Sahibinin adı Kiril Hristov'du. Ama Killian için o bir sahipten öte, bir yoldaştı. Birlikte eğitilmiş, birlikte nefes almış, birlikte umut olmuşlardı.

Maraş’a vardıklarında, etrafı yalnızca çığlıklar değil, derin bir sessizlik kaplıyordu. Betonların altında kalmış canlar, duyulmayı bekliyordu. İşte orada, Killian sessizliği dinlemeyi öğrendi. Bir burun hamlesiyle, bir pati vuruşuyla, bir göz bakışıyla “Burada biri var” demeyi...

Killian 18 kişinin hayatına dokundu o günlerde. Ama sadece enkaz altındaki insanların değil, onları bekleyen çocukların, annelerin, babaların, eşlerin de hayatına. Bir köpeğin dokunuşuyla kader değişti. Çünkü Killian ararken sadece bedenleri bulmuyordu. Umudu çıkarıyordu molozların altından.

Dönüş yolunda, sırtında o büyük yorgunlukla bile hâlâ kuyruğu hafifçe sallanıyordu. Çünkü o görevini yapmıştı. Çünkü o bir kurtarıcıydı. Bir gölgeydi.

Yıllar geçti. Aynı gölge bu kez Fas’ta bir depremin ardından bir başka hayat arayışına koştu. Nerede bir karanlık varsa, Killian hep ışığı aradı. Ta ki düne kadar.

24 Mayıs sabahı, eğitmeni Kiril, gölgesinin gittiğini söyledi. "Sadece bir meslektaş değildi, ruhumun bir parçasıydı" dedi. Gözleri doluydu. Tüm dünya sustu.

Türkiye sustu.

İsveç sustu.

Çünkü bir kahraman daha sessizce aramızdan ayrılmıştı.

Şimdi bir fotoğrafı asılı bir elçilik duvarında,

Ve bir sessizlik geziniyor hala molozların arasında.

Adı Killian.

Kendisi yok, ama bıraktığı gölge hâlâ orada.

Ve bazı hayatlar vardır ki, sessiz yaşar ama çok şey söyler.

“İnsan olmak bazen bir köpek kadar yürekli olabilmektir.”

Ama ne acıdır ki, Killian’ın hayat kurtardığı topraklarda, onun kardeşleri, onun gibi havlayamayanlar, eğitimsiz diye sevilmeyenler, sokaklarda ölüme terk ediliyor.

AKP iktidarı ve bazı CHP'li belediyelerce ölüm fermanları yazılıyor.

Bazıları zehirleniyor, bazıları taşlanıyor, bazıları sırf “rahatsızlık veriyor” diye sürgün ediliyor.

Ve bazıları...

Bir gece ansızın yok oluyor.

Killian’ı bağrına basan bir halk, sokaktaki Karabaş’a neden düşman olsun?

Enkaz altından can çıkaran bir ırka minnet duyulurken, çöplükten yiyecek toplayan bir cana neden tahammül gösterilmez?

Bu topraklar, bir köpeğin gösterdiği vicdanı, merhameti ve cesareti örnek almalıydı.

Ama bugün, sokaklar sessiz bir infaz alanı gibi.

Kimse duymuyor, kimse görmüyor.

Ama Killian duyardı. Görürdü. Hissederdi.

Ve belki de şimdi gölgesi, İstanbul’da bir arka sokakta başını çöpe uzatmış bir sokak köpeğinin üzerinde dolaşıyordur.

Belki burnunu onun sırtına yaslıyordur, fısıldar gibi.

“Dayan dostum.

Belki bir gün insanlar gerçekten insan olmayı öğrenir.”