Bir zamanlar ilkokullarda ezberletilirdi.

"Baltalar elimizde, uzun ip belimizde

Biz gideriz ormana, hey ormana

Yaşlı kütük keseriz, testereyle biçeriz

Biz gideriz ormana, hey ormana."

Sonra çevre duyarlılığına zarar veriyor diye müfredattan kaldırıldı.

Ancak bugünlerde Datça Belediyesi Fen İşleri, ellerinde testereler, altlarında kepçelerle Datça sokaklarında ağaç kesiyorlar.

Belki bu şarkıyı söylemiyorlar ama daha da kötüsü.

Kepçe operatörü bağırıyor.

"KESİYORUZ, POZ VERİN"

İmha ekibi hep birlikte objektife poz veriyor.

Abartmıyorum.

Bugün 330 sokakta yaşandı bu olay.

Vatandaşın gözü önünde üstelik.

Halkın fotoğraf çektiğini gören operatör personele seslendi.

"POZ VERİN."

Bu artık belediye faaliyeti değil, bir güç gösterisi.

Bir kamu hizmeti değil, bir kibir fotoğrafı.

Üç gün önce bu sokağı yazmıştım.

Mahalleli yalvarmıştı.

Yaşlı bir Datça’nın Sesi okuru şöyle demişti.

“Yirmi yıl önce diktiğim ağaçları lütfen sökmeyin.

Onlar benim çocuğum.”

Dinlemediler.

Bir saat içinde güzelim sokağı yerle bir ettiler.

Üstelik bir belediye yetkilisi mahalleliye

“Buraya dokunmayabiliriz” demiş olmasına rağmen.

Demek ki o yetkilinin, Fen İşleri’ne sözü geçmedi.

Ya da geçmek istenmedi.

Görüntülere dikkat edin.

Yol parke taşlı.

Demek ki ne olacak?

O taşların üstüne asfalt dökülecek.

Soruyorum.

Hangi akıl, hangi bilim, hangi vicdan bunu kabul eder?

İzmir’de yıllar önce belediye başkanı Osman Kibar bütün parke yolları asfaltlamıştı.

Adı “Asfalt Osman” kaldı.

O gün alkışlanan bu karar, yıllar sonra utançla anıldı.

Çünkü yağmur suyu toprağa inmedi.

Yeraltı suları tükendi.

Sel geldi, taşkın geldi, evlerin zemin katlarına felaket geldi.

Umarım Datça’da olmaz.

Ama aynı hatayı alkışlayarak tekrarlarsanız, sonuç değişmez.

Geçtiğimiz günlerde CHP’nin Muğla’da yaptığı

“Şimdi İktidar Zamanı” çalıştayında

ilçe belediyeleri bir yıllık hizmetlerini anlatmış. Çoğu SGK borçlarını kapatıp, artıya geçmiş. Datça hariç.

İki gazeteci dostum dedi ki:

“Sunumlar arasında en zayıf olan Datça Belediyesi’ydi.”

Sordum.

-Ne vardı sunumda?

Hatırladıkları şunlar

-Karaincir Sosyal Tesisleri.

Badem Çiçeği Festivali.

-Başka?

-Hepsi bu. Başka yok.

Şimdi bir madde daha ekleyebilirler.

Yeni, net, tartışmasız bir başlık.

Ağaç Katliamı.

Üstelik poz vererek, itiraz eden halka rağmen

“çocuğum” denilen ağacı göz göre göre sökmek…

Bu artık hizmet değil.

Bu, hafızaya karşı işlenmiş bir suçtur.

Ama Datça unutmaz.