Bekle beni 2024, seni yeneceeem ooolum...

Günlerden bugün, sabah vakti, hiç unutmam!

Serserilik ya bizimki; hani 2023'te de it gibi dışarılarda gezeledik durduk ya, "Senenin ilk günü, ne işin var" diyeceksiniz, sabah sabah tüm Türkiye uykuda, ben attım yine kendimi en hakiki yaşam alanıma, Mersin çarşıya...

Yani daha gitmedim, gideceğim. Durakta otobüs bekliyorum. Bekle Allah bekle!
Gelmedi Vahap Bey'in 10 numara - 5 yıldız otobüsü...

"Bazen geç gelir" dedi durakta yanımda duran amcam.

-Neyyyy, dedim.

-Neyi neyyy, dedi.

-Makbulü hangisi peki emmi, dedim.

-Emmi???, dedi.

-Çok özür dilerim, dedim. Kendimi İzmir'de hissettim bir an.

-İzmir???, dedi.

-Emmi... dedim.

Daha laf ağzımdayken ve bu diyalog sonsuza dek sürecek iken bir minibüs geldi. Hem de ön koltuk boş; durakta bitti, iyi mi...

"Bitti" derken, geldi yani...

Gözüme sokarcasına ve sanki beni tanırcasına, şoför; bir bana bakıyor, bir boş ön koltuğa...

Demiyor ama gözleriyle konuşuyor adeta: Gelmeyceeeemin, bak cillop gibi en ön koltuk, deyi...

Üzerinize afiyet, çok pis dolduruşa gelirim. Vahap Bey'in 10 numara - 5 yıldız otobüslerini aldatacaksam; günüdür, dedim. Bindim minibüse...

Şoför bitirim...

İhlâl edilebilecek tüm trafik kurallarını ihlâl etti sektirmeden. Kimilerinin üstünden itinayla 2-3 dikiş geçti ki, sağlam olsun...

Genç de bi kardeşimiz ama fazla yaşamaz. Maksat, giderken yanında birilerini götürmesin. Çok Aminnn. Pardon, Allah saklasın...

Neyse efenim. Şoföre 50 lira uzattım. 10 dakika sonra bir tane 50, bir tane 20, bir tane 10, bir de bozuklukları uzattı bana...

Bir elimdeki paraya baktım, bir şoföre. "Yanlış oldu şoför bey kardeşim. Ben 100 lira vermedim, 50 lira verdim" dedim.

Yılbaşı mahmurluğundaki uyuşmuş yolcuların tümü bu diyalogları duydu tabi..

Fısır fısır konuşmalar...

-Aferin çocuğa...

Çocuk da olduk bu arada...

"Bak, cebine atabilirdi..." türünden tezahüratlar; sesli, sessiz. Koltuklarım kabardı tabi...

Çarşıya geldik...

-Müsait yerde inecek var, dedim şoföre.

-Senin için her yer, her zaman müsaittir abim, dedi.

Carrrttttt; oraya indirdi beni, çivileme...

-Hayırlı günler canım abim, hayırlı işlerin olsun, diye de ekledi...

Minibüsten inerken, tüm yolcular hâlâ hayran hayran bana bakıyor. Omuzlarım dik, mağrurum çok fena...

Bakışlar, duruş, vizyon, karizma 10 numara. E' üzerinize afiyet, kelim ama "Yakışıyor" diyorlar, yakışıklıyım da...

Yine dünkü Migros çılgınlığımda olduğu gibi yine Mersin'in tüm foto muhabirleri, benden görüntü alabilmek için toplanmış sanki Özgür Çocuk Parkı'na...

Her gün her gün de olmaz ki, yine birkaç köşe yazarı da mı var ne?

Özel tuttuğum uçağın merdivenlerinden tek başıma iner gibi indim minibüsten. Hissediyorum, hafiften kıçım da kalktı...

Neyse efenim. Bir şeyler aldım, 80 TL tuttu. Cüzdanı açtım parayı ödemek için. 150 liram vardı. "50 TL gelirken minibüse verdim" diye düşünüyorum, şimdi de 80, kalır 20, dönüş minibüs parası. Bir de baktım ki, 50 liram kalmış...

Yaaaaaaaaaaaaaaa...

Bandı geri sardıramadım tabi. Hayatta mümkün olmuyooo, biliyon nu! Yanlış okumadınız efenim, "biliyon nu" yazdım, ki, "biliyon mu"dan çok daha mertebeli ve "n" olabildiğince önemli...

50 liraya denk geldi bugünkü gururum. Olsun!Yaşıyorum, yaşıyoruz ya, umutluyuz 2024 yılından, güzellikleri yaşamak adına...

Ve seviyorum, yürek dolusu. Orada burada olsa da ve sağlıklı sevdiklerim. Daha ne isterim?

Ve her dem bitmeyen, bitmeyecek umudum cebimde...

Mutluyum...

2024 yılı güzelliklere gebe dostlar. Önümüzde yaşanacaksa yaşanacak günler var. Yaşa, yaşabildiğince; gül, gülebildiğince...

Hep ve daima Sevgi'yle...