Dalgıçtı Recep...

Atladı mı şöyle denize;

Dibine kadar dalardı tek nefes,

Gezelerdi başka âemde...

Dedim ya,

Dalgıçtı Recep...

Baktı mı şöyle karşısındakine,

Yanındakine,

Yöresindekine,

Ruhuna - tenine dokunduğuna,

Gözünün gördüğüne,

Elinin tuttuğuna;

O kocaman yüreğinden yansıyan,

Allah vergisi,

Sıcacık eden her daim gülüşüyle,

ki;

Sebepli - sebepsiz gülerdi Recep,

Hep gülerdi...

Evet, güldü mü dünya güzelleşirdi...

Karşısındakini de güzelleştirirdi...

Gönlünün derinliklerine dalardı,

Hiç çıkmamacasına,

Orada gezelerdi...

Dalgıçtı Recep...

Dalardı...

Denizden çıkardı tek nefeste ama

Aklından da,

Gönlünden de çıkmazdı insanın...

Yüreğine işlerdi.

En derinine...

Öyle güzel gülerdi Recep,

Öyle güzel ADAM’dı...

*****

Hiç unutmam! Ki, gerçekten unutmadım. Hiç unut(a)mam...

2017'nin, 21'i miydi bilmem? Ya da 22'si, Ekim'in. Ne fark eder? Pazar'dı ama günlerden. Recep'in ebedi dalmasından birkaç gün önce işte. Küçük oğlum Efe, balık tutmayı çok sevdiği için sözleşmiştik. "Boru kurtları benden abi!" dedi. "Annemi de alırız, hep beraber balık tutmaya gideriz" diye de ekledi. Bazı işlerim çıktı, gelecek hafta pazara erteledim aklımca. Sanki gelecek hafta birlikte olmak garanti gibi. Değilmiş…

Hâlâ gelmedi o Pazar. Ve hiç gelmeyecek...

Garanti değilmiş, Hiçbir yaşanılacak. Hissettiğinde ve istediğinde; ertelemeden, yaşamakmış aslolan. Yoksa bir yumru, hayat boyu yüreklerde...

Şu hayatta; hiçbir yaşamın, hiçbir garantisi yokmuş. Meğerse son pazarıymış Recep'in. ‘Son’ları eklemiş, birbiri üstüne; yaşadığı her şeyde...

24 Ekim'di günlerden. Senelerden, 2017...

Trafik kazasında kaybettik Recep'i...

Çok sevdiği motorunun üstünde. Şimdi Recep, başka âlemde...

Kuş olup uçtu mu gökyüzüne? Balık olup daldı mı yine; bu sefer çıkmamacasına, denize? Bilinmeze...

Bilemiyorum...

Ama oralardan izliyor bizi; gülen çocuk, gülen ADAM. Güzel çocuk, güzel insan...

Ruhun şâd olsun.

Yüreklerde bıraktığın güzel dokunuşlarına; bu dünyadaki hoş sadana, saygıyla...