“Telaşa gerek yok. Örgüt 2-3 gün tepki gösterir, sonra sular durulur.”

Buyurun size Türkiye’de siyasetin en yalın hali.

Vatandaş üç gün öfkelenir, sonra unutur.

Örgüt üç gün bağırır, sonra susar.

Siz ise üç günde kahvenizi içer, kaldığınız yerden devam edersiniz.

İnsan unsuru yok, duygu yok, tarih bilinci hiç yok. Parti örgütünü bir “ısıt-soğut cihazı” gibi gören bu yaklaşım, tepkiyi doğal bir refleks değil, geçici bir gürültü olarak görüyor. Tepkiyi dinlemek değil, geçmesini beklemek esas alınmış. Çünkü nasıl olsa “tıpış tıpış” hayat devam ediyor.

Aslında bu yeni değil. Zira Kılıçdaroğlu’nun Ekmelettin İhsanoğlu'nu aday gösterdiğinde siyasal literatürümüze kazandırdığı o unutulmaz vecizeyi kim unutabilir?

“Tıpış tıpış sandığa gidip oy vereceksiniz.”

Bu cümleyle halkın iradesine dair derin bir güven mi vardı? Hayır.

Bu, halkın tepkisini küçümseyen, seçmenin gönlünü değil, alışkanlıklarını temel alan bir buyurganlık ifadesi.

Şimdi bu anlayışın yeni versiyonunu dinliyoruz.

“Ne olacak canım, iki gün homurdanırlar, sonra alışırlar.”

Siyasetin halkla kurduğu bağ artık bir güven ilişkisi değil, bir alışkanlık zinciri.

Ama Kılıçdaroğlu belki de haklı.

Bugüne kadar genel merkez kimi aday gösterdiyse tıpış tıpış arkasında durulmadı mı?

Çevremdeki CHP'li dostlardan biliyorum.

Kılıçdaroğlu için ne güzellemeler yapılmıştı.

Tıpış tıpış sandığa gitmişlerdi.

Şimdi ateş püskürüyorlar.

Artık şunu anlamak gerekmiyor mu?

Demokrasi değil, bir yürüyüş bandı bu. Ayarları yukarıdan yapılmış, yönü belli, hızını örgüt, halk değil bir adam belirliyor. Ve vatandaş düşmeden koşmaya çalışıyor.

Ha gayret!