Bugun...


Sevgi Ulcay

facebook-paylas
SEN SEN OL!
Tarih: 24-08-2019 17:37:00 Güncelleme: 24-08-2019 17:37:00


 

Bugün dostlarla muhabbet ederken lise yıllarıma döndüm.

Sonra Facebook da bazı bacılarımın memleket bu halde iken bile özelden şarkı, şiir ile yürüyen ‘yoldaş’lara sitemini görünce bir anım geldi aklıma...

İşin aslı aylar önce karar verip uyguladığım teknik bir çözümle o derdim bitti..

Şimdi sadece sosyal medyada, arada bakıp temizlediğim arkadaş listemde olmayanların resimli çiçekli şiirli mesajlari var..

Neyse, lise yıllarım...

Çok yakın bir aile büyüğüm.

Detay vermeyeyim bilen bilir.

O dönem Moskova’ya gitmemekte ısrarlı komünistlerden, sonradan bazı fikirlerimiz ayrı düşse de benim okuma alışkanlığımda, sorgulamam da , araştırmam da, o yaşlarda bile ezberlerimi bozmamda, sanata, kitaba, şiire kendimce düşkünlüğümde emeği çoktur.

Çok karizma adamdı.

Bana göre hala da öyle...

Kız arkadaşlarımdan bazıları hayrandı ona...

Boylu poslu, yakışıklı, edebiyat öğretmeniydi işini kaybedene kadar.

Kitaplara boğardı bizi; bu kitap şu güne kadar okunacak, sonra üzerinde tartışılacak.

Çok dersim var desem de nafile,ve kitaplarına gözün gibi bakılacak.

Bazen bazı yaşı benden büyük olan dostların sohbetlerde “sen bunları nerden biliyorsun?” dediği birçok bilgiyi olan biteni, yaşamadım ama ondan öğrendim..

Özellikle 80 sonrası apolitik, küçük burjuva kızı olan benim, ona göre bu eğitime çok ihtiyacım vardı...

‘Kızım’ diye seslenirdi hala da öyle seslenir bize...

‘K’ genizden, ‘ı’ da tıs, ‘m’ de vurgu...

Bazen romanlardan pasajlar okurdu bize, ya da o dönemin yasaklı türkülerini söylerdi bir araya geldiğimizde. Ses tonu müthişti, hele bir şiir okurdu, yeminle Nazım kendi şiirlerini onun gibi okusa ne Turkiye’de Piraye kalırdı, ne Moskova’da Vera!

Bir öğleden sonra, okul sonrası evdeyim telefon çaldı, bana: “Kızım sana bir şiir okuyacağım” dedi. Alışkın olduğum için, gerçi telefonda okumak ilkti, pek huyu değildi ama bu da yeni telden eğitimi diye düşündüm, çok şaşırmadım.

Şu an hatırlamıyorum ara ara aklıma gelir hep sorucam derim unuturum hangi şiirdi.

Uzun ve çok güzel bir şiirdi.

Bitirdiğinde benim gözlerim dolu dolu, yüreğim bedenime sığmıyor...
“Nasıl?”diye sordu. 
“Harika bir şiir ve ne muhteşem okudun” dedim.
“Tamam kızım.” deyip aceleyle kapadı teli.

İnanın ben saatlerce o dizelerin etkisindeydim, aradan bir iki gün geçince öğrendim ki, bana okuduktan sonra İzmir’den beğendiği bir öğretmen mi ressam mı?

Hatırlamıyorum şimdi kadını arayıp, ona da okumuş şiiri.

Tabii kadın da akşamına otobüse binip sabahına varmış Ankara’ya, onun yanına...

Sonrası iyilik güzellik...

Kaç kıtaysa şiir artık o kadar!

İşte o gün dedim ki kendime;
“Sevgi sen sen ol, yürek soldan atıyor, ağzı laf yapıyor, güzel yazıyor, güzel söylüyor, şairdi, yazardı, şiirdi, romandı diye ne otobüse bin,ne dolmuşa!”

O yüzden demem o ki ‘yoldaş’ım boşu boşuna şiirlerle özelde bekleme yapma..



Bu yazı 167 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

YAZARLAR
ÇOK OKUNAN HABERLER
SON YORUMLANANLAR
  • HABERLER
  • VİDEOLAR
HABER ARŞİVİ
GAZETEMİZ

Web sitemize nasıl ulaştınız?


nöbetçi eczaneler
HABER ARA
Bizi Takip Edin :
Facebook Twitter Google Youtube RSS
YUKARI